Vandaag werd ik om 12 uur door juf Carolien gebeld met de mededeling dat Kim ziek is. Ze heeft pijn aan haar oren (grijpt er ook de hele tijd naar) en huilt veel. Dus ziek!
Dus ik op weg naar huis om Kim op te halen. En Kim zag er inderdaad ziek uit. Ze werd gedragen door de overblijfjuf. Dus ik met Kim naar de apotheek om paracetamol, neusdruppels en oordruppels te halen. Thuis gekomen ging ik toch maar eerst bij Kim haar temperatuur meten (via de oren). Hieruit bleek geen koorts. En Kim zei: "he, ik ben nu niet ziek meer!"
Is dit de 1e spijbelactie van onze 4 jarige dochter? Van de ene kant moest ik hard lachen, want ze had iedereen toch wel overtuigd dat ze ziek was. De toneelspeelster! Van de andere kant een beetje boos, want ik was van m'n werk naar huis gekomen en had 2 meetings afgezegd. En weer van een andere kant bezien: waarom wilde ze naar huis? Daar kon ik nog niet echt achter komen.
Al met al: mevrouw was thuis. Maar we hebben wel afspraken gemaakt. Ik ging thuis werken en Kim ging zelf spelen (tekenen, kralen, puzzelen, etc.). En niet praten! Dat was niet altijd even makkelijk, maar ik heb al met al m'n werk nog kunnen doen.
En Kim? Die vond het stiekem toch allemaal wel leuk. 's Avonds vertelde ze bij het naar bed gaan, dat ze dacht dat het vrijdag was en dat ik haar om 12 uur zou ophalen. Dus toen bleek dat ze vandaag niet naar huis ging en moest overblijven, raakte ze in paniek. Waarom is mama er niet? Ja, dat verklaart alles!